Wanneer het verleden terugkeert met het tij
Zeventig jaar na de verwoestende Watersnoodramp van 1953 — waarbij meer dan 1.800 mensen het leven verloren — lijkt Nederland veilig achter zijn dijken. Maar waterbeheerder Daan Verhoef ontdekt iets wat niet kan bestaan: een symbool, diep gegraveerd in het beton van de Maeslantkering, van een constructie die niet bestond toen de kering werd gebouwd.
Zijn onderzoek trekt hem de duistere wereld in van een geheimzinnig genootschap — De Orde van het Nijlpeil — dat al decennialang in de schaduw opereert. Een genootschap dat beweert de werkelijke bewakers van Nederland te zijn. Bewakers die nu een boodschap sturen.
Terwijl de stormseizoenen heviger worden en het politieke klimaat kantelt, wordt duidelijk dat het symbool geen kunst is. Het is een waarschuwing. En de klok tikt.
“Een meeslepend debuut dat de angst voor het water combineert met de paranoia van een moderne thriller.”
Historische context
De Watersnoodramp van 1 februari 1953 trof de Nederlandse kust met ongekend geweld. Dijken bezweken op tientallen plaatsen tegelijk.
Nederland bouwde daarna het Deltaplan — een van de grootste waterbouwkundige projecten ter wereld. De Maeslantkering bij Rotterdam, voltooid in 1997, is een van de grootste beweegbare waterkeringen op aarde.
Wie bewaakt eigenlijk de bewakers?
Watersnoodramp, 1953
Alle details
Nederland slaapt.
Het water stijgt.
Verkrijgbaar bij de auteur en in de boekhandel